ده سالم بود. که مجبور شدم از تمام رویاهای دوران کودکی دست بردارم و به شغل شریف چوپانی مشغول بشم. شدم چوپون ده و باید هر روز صبح زود بیدار می شدم گوسفندای ده رو جمع می کردم و به بالای تپه می بردم اونجا تک وتنها می نشستم از بالا به آدم های ده که با هم دسته جمعی کار می کردند می گفتن و می خندیدن نگاه می کردم. و حسرت می خوردم.

خیلی دلم می خواست که من هم اونجا بودم اما نمی شد. آخه گوسفند را چی کار می کردم. نمی تونستم که اونها رو تنها بزارم. من پول می گرفتم که از اونها مراقبت کنم. تو همین فکرا بودم که یه لحظه با خودم گفتم اگه من نمی تونم برن پیش اونا خوب اونا بیان این بالا پیش من، ولی آخه چه جوری؟ باید کاری می کردم که اونها  رو دسته جمعی می کشوندم این بالا.

اره خودشه پیدا کردم باید بلند فریاد زدم گرگ! گرگ!

نقشه من فراتر از اون چیزی که فکر می کرد موفقیت آمیز بود آدمای ده دست از کار کشیدن و داس و چهار شاخ برداشتند و به سمت من اومدن، نمی تونید تصور کنید که من چه حسی داشتم مثل اینکه جام جهانی رو فتح کرده بودم زانوهام رو زمین گذاشتم، مشتهام رو گره زدم و به بالای سرم بردم و پیروزمندانه فریاد زدم اینننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننه!

نمی دونم چرا آدم های ده تا دیدن از گرگ خبر نیست، عصبانی شدن و از دور من متفرق شدن بدون اینکه کسی از من بپرسه دلیل این کارت چی بود؟

من تنها بودم و از تنهایی نفرت داشتم و را چاره هم همین بود که فریاد بزنم گرگ! گرگ! دوران تسلسل شروع شد من فریاد گرگ گرگ سر می دادم و هر دفعه تعداد کمتری به بالای تپه می آمدن تا جایی که دیگه کسی به سراغ نیومد و آقا گرگ از فرصت استفاده کرد و تمام گوسفند ها رو خورد. و من تنها از بالای درخت تماشا می کردم.

خلاصه سرتون رو درد نیارم وقتی دیدم دیگه گوسفندی نیست که من به خاطرش به بالای تپه برم خوشحال شدم و رفتم تو جمع تا از تنهایی در بیام اما دیگه کسی منو تحویل نمی گرفت منو دروغگو خطاب می کردند و شده بودم آیینه عبرت هم ولایتی هام، دقایق تک و تنهایی من بیشتر شد و من هر روز گوشه نشین تر از روز قبل می شدم اینها هم که دست بردار نبودن انگ دروغ گو بودن بهم چسبودن و من تبدیل به نقش اول منفی کتاب های فارسی شدم. و هنوز هم که هنوزه دست بردار نیستند.

خودتون با این دفاعیه ناقص من قضاوت کنید. جرم من اینقدر سنگین بوده که باید این مجزات رو براش ببرن، اگه اینطوری پس چرا خیلی از آدمای دیگه که دروغ جزی از عادت روزانه شده باید راست راست تو خیابون ها بگردن و انوقت من بابت دو کلمه ساده سال ها تو کلاس درس بشم آقا بده. چرا چون شهرستانی ام؟

به اطراف تون نگاه کنید. در روز چه قدر دروغ می شنوید. از وکیل و وزیر گرفته تا آدم های معمولی و فرصت طلب همشون برای اینکه کارشون راه بیافته دروغ می گن و سر آخر هم خودشون رو توجیح می کنند. که نه دروغ نبوده نیمی از حقیقت بوده، و خیلی چیز های دیگه

تر و خدا دست برداری من جای شما خجالت می کشم. من به خاطر یک دروغ کوچیک ترور شخصیتی کردید ولی خودتون تا دروغ نگید شب خواب تون نمی بره.

 لطفا نام من رو از کتاب ها پاک کنید و دنبال یه دروغ گوی دیگه بگردید من دروغ گو نیستم