((خسته شدیم آخه چقدر کارکنیم، تو این اداره فقط واحد ما که داره خوب کار می کنه بقیه اومدن تفریح، آخر سر هم پاداش نصیب اونا می شه هیچ کس هم از ما تشکر نمی کنه آخه کارشون تو این اداره چیه؟ چهارو پنج نفر نشستن تو یه اتاق معلوم هم نیست دارن چی کار می کنن  تمام زحمت این اداره افتاده روی دوش ما شدیم پدرخوانده بورس ما کار می کنیم حقوق اونا می گیرن. فکر شو بکن اگه یه روز ما نباشیم اینجا چه وضعی پیدا می کنه؟ ))

روز پنجم عید اومده بودم سر کار که این صداها رو شنیدم اول فکر کردم از همکارای اداره هستند. رفتم به سمت صدا تا با اونا صحبت کنم که دیدم کسی اونجا نیست و اون صداها متعلق به دیوار های اداره است. در و دیوار اداره، از تعطیلات استفاده کردند و داشتن اتفاقات یکسال گذشته رو مرور می کردند.

کنجکاو شدم ببینم درباره چی دارن صحبت می کنن آروم و بی صدا سر جام وایستادم تا بقیه حرفاشون رو بشنوم

دیوار سمت راستی که رنگ و روش از بقیه دیوارها سفید تر بود گفت: جون داداش خسته شدم اینقدر که این کلمات تو سال گذشته شنیدم الان یه سه چهار روزی که نه از غیبت خبریه، نه از دورغ؛ نه از تهمت و نه زیر آب زدن کاش همیشه عید باشه، من عید رو خیلی دوست دارم.

دیوار سمت چپ آهی به نشانه تایید کشید و با نا امیدی گفت: به نظرت آدمای این اتاق ها از مرخصی که برگردن متحول شدن یا نه؟ به نظرت کدومشون موقع سال تحویل وقتی داشته دعای حول حالنا الی الحسن الحال می خونده تصمیم گرفته که خوبی های امسالش از پارسالش بیشتر باشه؟

خلاصه در و دیوار اتاق داشتن با هم دردل می کردن که یکدفعه سقف اتاق من رو دید و فریاد زد وای سر دستشون اومد و دیگه هیچ صدایی از در و دیوار اداره در نیومد.

پی نوشت ۱: این مطلب تخیلی و حقیقت نداره فقط داشتم با خودم فکر می کردم اگه دیوار های اینجا زبان داشتن چه خاطر های تلخ و شیرینی رو که بیان نمی کردن.